මව්බිමේ නිදහස, සාමය සහ ඒකීයත්වය වෙනුවෙන් තම ජීවිතය කැප කළ රණවිරුවන් සිහිපත් කරන උතුම් දිනයක් ලෙස “විරු දිනය” ශ්රී ලාංකික හදවත් තුළ සදා අමරණීය මතකයක් වී ඇත.
වසර තිහකට ආසන්න කාලයක් පුරා රට ගිලගත් අඳුරු යුගයක අවසානය සනිටුහන් කරමින්, ත්රස්තවාදයෙන් නිදහස් වූ ශ්රී ලංකාව අද නිදහසේ හුස්ම ගන්නේ ඒ වීරත්වයේ මිල අතිවිශාල වූ නිසාය.
2026 වසරේදී සැමරෙන්නේ 17 වැනි විරු දිනයයි. එය හුදෙක් උත්සවයක් නොව, රට වෙනුවෙන් දිවි පුද කළ හමුදා විරුවන්, පොලිස් නිලධාරීන්, සිවිල් ආරක්ෂකයන් සහ අහිංසක ජනතාවට කරන ගෞරව නමස්කාරයකි.
ලේ, කඳුළු සහ කැපකිරීම් ලියූ ඉතිහාසයක්
ශ්රී ලංකාව දශක ගණනාවක් පුරා භීතියෙන්, බෝම්බ හඬින් සහ මරණයේ සෙවණැල්ලෙන් වැසී ගිය කාලයක් තිබුණි.
පාසල් බස් රථ, දුම්රිය ස්ථාන, දේවස්ථාන, නගර මධ්යස්ථාන – කිසිදු තැනක් ආරක්ෂිත නොවූ යුගයක් එයයි.
එවැනි මොහොතක රටේ අනාගතය වෙනුවෙන් තම තරුණ ජීවිත අත්හැර සටන් බිමට ගිය රණවිරුවන්, “ජීවිතය”ට වඩා “මාතෘභූමිය” උසස් කොට සැලකූ මිනිසුන් වූහ.
ඔවුන්ටත් තිබුණා,
අම්මාගේ උණුසුම් ඇල්ම,
බිරිඳකගේ ආදරය,
දරුවන්ගේ සිනහව,
හෙට ගැන හීන.
එහෙත් ඒ සියල්ලට වඩා ඔවුන් ආදරය කළේ “ශ්රී ලංකාව” නම් මව්බිමටය.
විජයග්රහණයේ සැබෑ මිල
2009 මැයි 18 වනදා, වසර ගණනාවක් රට පීඩාවට පත් කළ ත්රස්තවාදයට නිල වශයෙන් අවසන් තිත තැබුණි.
එය යුධ ජයග්රහණයක් පමණක් නොව, බියෙන් තොර හෙටක් වෙනුවෙන් ලැබූ මානවීය නිදහසකි.
නමුත් ඒ ජයග්රහණය පිටුපස තිබුණේ,
අහිමි වූ දහස් ගණන් ජීවිත,
සදා හිස් වූ මව් හදවත්,
තවමත් ආපසු නොඑන පුතුන් බලා සිටින දෙමාපියන්,
තාත්තාගේ රුව පමණක් දන්නා දරුවන්ගේ කඳුළුය.
රණවිරුවෙක් මිය යන්නේ එක් පවුලක පුතෙක් ලෙස නොවේ.
ඔහු සමඟම එක් පවුලක සිහින, බලාපොරොත්තු සහ සතුටද මිහිදන් වේ.
“විරු දිනය” යනු කුමක්ද?
විරු දිනය යනු යුධ ජය සැමරීමක් පමණක් නොවේ.
එය,
කැපවීම අගය කිරීමකි,
අමරණීය මතකයන් වැළඳ ගැනීමකි,
නිදහසේ වටිනාකම තේරුම් ගැනීමකි,
යුද්ධයක වේදනාව මතක් කරමින් සාමයේ අගය කියාදීමකි.
රණවිරුවන් යනු අවි දරා සිටි මිනිසුන් පමණක් නොව,
අපි නොදැක්ක රාත්රි ගණන් නිදිවරා සීමා රැකපු මිනිසුන්ය.
අපි බියෙන් තොරව පාසල් ගිය නිසා, ඔවුන් බෝම්බ අතරින් ජීවිතය ගෙන ගියහ.
ඔවුන් අදත් ජීවත්වෙන්නේ මතකයන් තුළ
අද කොතැනක හෝ,
පුතෙකුගේ ඡායාරූපයක් ළඟ තබාගෙන අම්මා කෙනෙක් හඬනවා ඇති.
සැමියාගේ පදක්කම අතේ තබාගෙන බිරිඳක් නිහඬව කඳුළු සලනවා ඇති.
“තාත්තා කවදා එයිද?” කියලා අහපු දරුවෙක් අදත් පිළිතුරු නැතුව ඉන්නවා ඇති.
ඒ නිසා විරු දිනය යනු උත්සව වේදිකාවකින් අවසන් වන දිනයක් නොවේ.
එය ජාතියක් තම වීරයන්ට හදවතින්ම “ස්තූතියි” කියන මොහොතකි.
අද අපේ වගකීම
විරුවන් සිහි කිරීම පමණක් ප්රමාණවත් නොවේ.
ඔවුන් දිවි දුන් රට,
එකමුතු,
සාමකාමී,
දරුවන්ට බියෙන් තොර,
ජාති ආගම් භේද නැති
රටක් බවට පත් කිරීම අපේ වගකීමයි.
වෛරය නොව, ආදරය ඉගැන්වීම,
බෙදීම නොව, එකමුතුව ගොඩනැගීම,
යුද්ධය නොව, සාමය රැකීම –
එයයි විරුන්ට කළ හැකි උතුම් ගෞරවය.
අවසානයේ…
අපි අද නිදහසේ හිනැහෙන්නේ,
කොහේ හෝ සොහොන් බිමක නිහඬව නිදා සිටින වීරයෙකුගේ කැපවීම නිසාය.
අපි අද නිදහසේ ජාතික කොඩිය ඔසවන්නේ,
ඒ කොඩිය බිම නොවැටෙන්න තම ලේ වලින් එය තෙත් කළ මිනිසුන් සිටි නිසාය.
එබැවින් 17 වැනි විරු දිනයේදී,
අපි ඔවුන්ව හුදෙක් මතක් නොකරමු…
හදවතින්ම ආදරයෙන් ගෞරවයෙන් වැඳ නමස්කාර කරමු.
“රටක් වෙනුවෙන් ජීවිතය පුද කළ මිනිසුන් මැරෙන්නේ නැහැ…
ඔවුන් ජාතියක හදවත තුළ සදා ජීවමාන වේ.”
